राजेन्द्र राना
सन्तान जन्मिएको पहिलो क्षण आमाबुबाका लागि जीवनकै अविस्मरणीय क्षण मानिन्छ। नौ महिनासम्म गर्भमा हुर्किएको बच्चालाई पहिलोपटक हेर्ने, छुने र छातीमा टाँस्ने त्यो क्षणको प्रतीक्षा हरेक परिवारले गरेको हुन्छ।
हामीले पनि त्यही दिनको प्रतीक्षा गरिरहेका थियौँ।
छोरी जन्मिने अनुमानित मिति भदौ १९ गते थियो। घरमा उनको आगमनका कल्पना सुरु भइसकेका थिए। तर हाम्रो प्रतीक्षाले अचानक अर्कै मोड लियो। गर्भावस्थाको ३१ हप्तामै आकस्मिक रूपमा शल्यक्रिया गर्नुपर्ने अवस्था आयो। असार १६ गते छोरी जन्मिइन्।
उनी संसारमा त आइन्, तर आमाको काखमा आउन सकिनन्।
जन्मिँदा उनको तौल केवल १ किलो ३०० ग्राम थियो। समयभन्दा धेरै अगाडि जन्मिएकाले तत्काल नवजात शिशु सघन उपचार कक्षमा राखियो। केही दिनपछि तौल अझ घटेर १ किलो १०० ग्राम पुग्यो।
छोरी नजिकै थिइन्, तर उनलाई चाहेजसरी समाउन पाइँदैनथ्यो। आमाका लागि त्यो पीडा झन् गहिरो थियो। सन्तान जन्मिएको थियो, तर काख खाली थियो।
हरेक तीन घण्टामा छोरीसम्म पुग्ने माया
समयअगावै जन्मिएकी छोरीलाई आमाको दूध अत्यन्त आवश्यक थियो। तर सुरुका दिन दूधसमेत सहज रूपमा आएन। अनेक प्रयासपछि तीन दिनमा बल्ल अलिअलि दूध आउन थाल्यो।
त्यसपछि आमाको जीवन घडीको तीन घण्टे चक्रमा चल्न थाल्यो।
हरेक तीन घण्टामा दूध निकाल्ने र अस्पताल पुर्याउने। दिन होस् वा रात, थकाइ होस् वा पीडा, त्यो क्रम रोकिएन। छोरीलाई काखमा राखेर स्तनपान गराउन नपाए पनि आमाको दूध हरेक तीन घण्टामा छोरीसम्म पुगिरह्यो।
त्यो दूध मात्रै थिएन। आमाको खाली काखबाट छोरीसम्म पुगिरहेको माया थियो।
एउटा राम्रो खबरले आशा, अर्को खबरले डर
अस्पताल बसाइ छोटो भएन। छोरीको स्वास्थ्य परीक्षण निरन्तर चलिरह्यो। सिटी स्क्यान, एक्सरेदेखि भाइरससम्बन्धी विभिन्न परीक्षण गरिए। कुनै निश्चित भाइरस पहिचान भएन। त्यसबीच निमोनियाले थप समस्या ल्यायो।
सानो शरीरले एकपछि अर्को स्वास्थ्य चुनौती सामना गरिरहँदा हामी अस्पतालबाहिर प्रत्येक खबरको प्रतीक्षामा हुन्थ्यौँ।
डाक्टरबाट ‘आज सुधार छ’ भन्ने खबर आउँदा संसार जितेजस्तो लाग्थ्यो। स्वास्थ्यमा समस्या देखिएको खबर आउँदा फेरि मनमा अनेक डर उब्जिन्थे।
लामो उपचारसँगै आर्थिक भार पनि थपिँदै गयो। कठिन समयमा अपेक्षा गरेका सबै ठाउँबाट साथ पाइँदैन रहेछ भन्ने अनुभव पनि भयो। तर त्यतिबेला अरू सबै कुरा गौण थिए। हाम्रो एउटै चाहना थियो, छोरी बाँचून्, स्वस्थ बनून् र हामीसँग घर फर्किऊन्।
एक दिन, दुई दिन गर्दै अस्पताल बसाइ हप्तामा बदलियो। हप्ता महिनामा बदलियो।
भदौ १० पछि पलाएको आशा
भदौ १० गतेदेखि छोरीको स्वास्थ्यमा सुधार देखिन थालेको चिकित्सकहरूले बताए। लामो समयदेखि एउटा सकारात्मक खबरको प्रतीक्षामा रहेका हामीलाई त्यसले ठूलो आशा दियो।
त्यसपछि पनि हतार गरेर खुसी मनाउन सक्ने अवस्था थिएन। प्रत्येक दिन महत्वपूर्ण थियो। तर अब डरभन्दा आशा बलियो हुँदै गइरहेको थियो।
अन्ततः त्यो दिन आयो, जसको प्रतीक्षा हामीले ७३ दिनदेखि गरिरहेका थियौँ।
छोरी अस्पतालबाट डिस्चार्ज भइन्।
७३ दिनदेखि खाली रहेको आमाको काख भरियो। टाढाबाट हेर्न बाध्य बाबुले छोरीलाई आफ्नै हातमा सुरक्षित समाउन पाए। हरेक तीन घण्टामा दूध निकालेर अस्पताल पुर्याउने आमाले अब छोरीलाई आफ्नै छातीमा राख्न पाइन्।
त्यो केवल अस्पतालबाट डिस्चार्ज भएको दिन थिएन।
त्यो ७३ दिन लामो डरको अन्त्य थियो। अनगिन्ती प्रतीक्षाको परिणाम थियो। रातरातभर जागेर गरिएको प्रार्थनाको उत्तर थियो।
ती ७३ दिन, जसले जीवन बुझाए
आज छोरी घर फर्किसकेकी छिन्। अस्पतालका ती दिन पछाडि छुटेका छन्। तर ती ७३ दिन हाम्रो जीवनबाट कहिल्यै मेटिने छैनन्।
छोरीले आफ्नो सानो शरीर लिएर जीवनका लागि संघर्ष गरिन्। आमाले खाली काख लिएर पनि माया गर्न छाडिनन्। बाबुको मनमा डर थियो, तर आशा कहिल्यै सकिएन।
ती दिनले हामीलाई एउटा गहिरो अनुभूति दिए। सन्तानको जीवन संकटमा पर्दा आमाबुबाका लागि संसारका अरू समस्या साँच्चिकै साना लाग्दा रहेछन्।
हामीले ७३ दिनसम्म अस्पतालबाट एउटा सानो जीवन घर लैजान पाउने दिन कुर्यौँ।
अन्ततः त्यो दिन आयो।
छोरी घर फर्किइन्।
आमाको काख भरियो।
बाबुको मन केही शान्त भयो।
र ७३ दिनदेखि अस्पतालको ढोकामा रोकिएको हाम्रो खुसी अन्ततः आफ्नै घरको ढोकाभित्र प्रवेश गर्यो।
यस कठिन यात्रामा साथ, सहयोग, सद्भाव र शुभेच्छा दिनुहुने आफन्त, साथीभाइ तथा शुभेच्छुकहरूप्रति हामी हृदयदेखि आभारी छौँ। छोरीको जीवन जोगाउन र उनलाई स्वस्थ बनाएर हाम्रो काखसम्म फर्काउन निरन्तर उपचार र हेरचाहमा खटिनुभएका ग्रान्डी अन्तर्राष्ट्रिय अस्पतालका चिकित्सक, नर्स तथा सम्पूर्ण स्वास्थ्यकर्मीप्रति विशेष कृतज्ञता।
